Tweede tekening in de Kwaku Summer Festival serie. Ik heb zelden zoveel geweldige dansers bij elkaar gezien.

Persil wasmiddel.Gevonden in een kringloopwinkel in Heerenveen. “Tijdelijk 47 cent”: de actie zoals vermeld op de verpakking is waarschijnlijk al vijftig jaar geleden afgelopen. Ik betaalde vijftig cent.

Integratie in één minuut en tweeëntwintig seconden.

"Kenneth Anger frequently changes the soundtracks to his films. The original soundtrack to 1949’s "Puce Moment" was the Overture to Verdi’s opera "I Villi". In 1966, Anger re-released the film with a new psychedelic folk-rock soundtrack performed by otherwise unknown Jonathan Halper."

This short film by Kenneth Anger captures the Hollywood-esque dressing up for the sake of dressing up. It makes me think of that passage in John Gilmore's book Severed, where Elizabeth Short, also known as the Black Dahlia, lounges around the house, with all her expensive clothes strewn around the room.

Along with a song by little known folk artist Jonathan Halper, this film looks like an early music video.

I haven’t seen Michel Gondry's Mood Indigo (2013) yet, but I will, if only for the brilliant sets, designed by Stéphane Rozenbaum. I love this kitchen/subway mixup; being a subway enthusiast, this would totally work for me as a living room. You can see -and read- more here.

Deze tekening is de eerste in een serie impressies van het Kwaku festival dat dit weekend van start ging in Amsterdam Zuidoost.

Nog zo’n jaren vijftig kinderboekje met dito illustraties. “De Grijze Kip En Haar Vriendinnen” gaat over een kip die haar eieren niet op de daarvoor bestemde plaats wil leggen. Natuurlijk komt het allemaal goed.

Opvallend is dat de boerin in de twee plaatjes twee verschillende personen lijkt te zijn.

Dit boekje vond ik in een van de slaapkamers bij Beppe thuis, getiteld “Het verhaal van het kleine witte muisje.” Het verhaaltje is niet zo interessant, maar de illustraties zijn me altijd bijgebleven.

Tijdens mijn visite aan Beppe, vond ik deze bordjes op de bovenverdieping.  Als kind vond ik vooral het plastic bordje met de vergezichten van Minnesota het mooist.

Jelmer Luyting, DOGtime, Rietveld Academie Keiko Oyamatsu, DOGtime, Rietveld Academie Rutger van der Tas, DOGtime, Rietveld Academie Misato Unno, Rietveld Academie Giedre Lisquskaite, Rietveld Academie Setareh Maghsoudi, Rietveld Academie

Gister nam ik een kijkje bij de eindexamen expositie van de Gerrit Rietveld Academie. Vooral de deeltijdopleiding DOGtime verraste. De ingenieuze installatie van Jelmer Luyting, de kernachtige en poëtische ruimte van Keiko Oyamatsu en het nu al indrukwekkende oeuvre van Rutger van der Tas. Ook viel het werk van voltijd Rietveld afgestudeerden op: Setareh Maghsoudi’s mobiele moskee en de sieraden van Giedre Lisquskaite en Misato Unno. Naderhand blusten wij het harde kijkwerk met een voortreffelijk Butcher’s Tears biertje.