19-08-2014 Thurston Moore, Steve Shelley, Debbie Googe en James Sedwards in OCCII Amsterdam

image

“Alsof Sonic Youth en My Bloody Valentine een baby krijgen. Daar moét ik bij zijn! Ik ben de hele dag al zenuwachtig!”

Aldus een meisje achter me in de rij. Ik sta, samen met zo’n honderd mensen, in de rij voor de ingang van OCII, Amsterdam. Thurston Moore en Steve Shelley – beide ex-Sonic Youth – , Debbie Googe, bassiste van My Bloody Valentine, en de Britse muzikant James Sedwards spelen vanavond nummers die binnenkort zullen verschijnen op hun album The Best Day.

Ik kon me in juni al niet voorstellen dat dit concert lang onder de radar zou vliegen, dus ik heb een plekje gereserveerd. Maar goed ook, want, op de aan de deur te vergeven vijftig plekken na, is het concert uitverkocht.

De band Space Siren speelt in het voorprogramma; shoegaze ontmoet Sonic Youth-achtige arrangementen. Met meisjesachtige zang. Dat er in Nederland zulke bands bestaan! Solide, maar toch schurend. En die drummer: erg strak, plus gave ritmes!

De muzikale baby van Sonic Youth en My Bloody Valentine toont vooral veel gelijkenis met Sonic Youth. De gitaarlijnen, de soundscapes; we kennen het inmiddels als hèt Sonic Youth trademark. Ik ontwaarde hier en daar een rockgitaar solo, een testosteron-variant op wat Sonic Youth aan gitaarklanken in het arsenaal had. Thurston Moore hoeft, qua zang, het podium niet langer te delen met Lee Ranaldo en Kim Gordon. Of dat verassend uit gaat pakken weet ik niet. “We wrote some new songs”, vertelde hij tussen de nummers door, dus het is wel degelijk een joint venture. Het blijft afwachten hoe hun sound zich gaat ontwikkelen.

De nummers waren lang uitgesponnen, maar nooit saai. Thema’s werden door songstructuren geweven en golfden over en weer. Het publiek adoreerde Moore, en reageerde enthousiast op de ten gehore gebrachte liedjes.

Voor fans van Sonic Youth heb ik nog een tip: op 14 oktober 2014 speelt het Glenn Branca Ensemble in de Melkweg, Amsterdam. Branca is een avantgarde componist wiens invloed goed terug te horen is in de muziek van Sonic Youth. Naast Sonic Youth leden, hebben ook muzikanten uit bands als Helmet, en Swans in Branca’s orkest gespeeld.

Gààn dus!

Ik heb al een kaartje.

Aand…done! My series of Mad Men portraits are finished. This is the final one: Megan Draper lounging in her pad, adorned by artwork by Robert Indiana. I guess she can afford it.

My next papercut series will be a collection of characters from Twin Peaks, honoring the 25th year anniversary of the iconic series this year. Has it really been that long? Anyway, watch this space!

Manson

"Barker Ranch" (2008) © Joachim Koester

Tijdens een bezoek aan de expositie “The Crime Was Almost Perfect” (Witte de With, Rotterdam 24- 01 t/m 27-04), zag ik een tweetal foto’s hangen van een verlaten bouwsel. Het waren sfeervolle beelden, waar toch ergens iets sinisters in school. Het bleek Barker Ranch te zijn, ooit het onderkomen van de Manson Family. Barker Ranch ligt in het Death Valley National Park en je moet een spartaanse levensstijl flink kunnen waarderen, wil je er je thuis van maken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de leden van de Family er niet graag verbleven.

Ik vermoedde al dat de foto’s Barker Ranch portretteerden; ik was een aantal dagen daarvóór begonnen aan het boek “The Life And Times Of Charles Manson” van Jeff Guinn.

Om eerlijk te zijn, interesseert de persoon Charles Manson me niet echt. Waar ik wel in ben geïnteresseerd, is de context; waarom zag men Manson als goeroe en waarom geloofden zijn volgelingen in hem? En de hamvraag: waarom moordden ze voor hem?

Deze vragen worden beantwoord in het boek van Guinn. Niet alleen dat; Guinn schetst een beeld van het leven in de wijk Haight-Ashbury in San Francisco, waar hippies tijdens de Summer Of Love samendromden om de hippie revolutie kracht bij te zetten. San Fransisco bezweek bijkans onder de massa’s jongeren die de stad als nieuw onderkomen zagen. De goedmoedige sfeer sloeg al snel om; zoveel mensen op één plek, dat kan niet lang goed gaan.

Charles Manson verbleef ook in Haight Ashbury, voor hem de ideale plek om goedgelovige volgelingen te charteren.

Guinn maakt Manson’s leven niet tot een sensationeel relaas. Nuchter ontdoet hij mythes van hun glans en prikt hij onwaarheden (vaak door Manson zelf de wereld in geholpen) door. Guinn bezocht zelfs familieleden van Manson, die vertellen over zijn jeugd.

Het verhaal van de Manson Family is bekend. Maar zelfs dan is de opbouw naar, en de behandeling van de moordpartijen dramatisch. Jeff Guinn weet je het verhaal binnen te trekken. Hij geeft Manson’s leven en daden context; zo ontstaan een tijdsbeeld, waaruit Guinn de conclusie trekt dat Charles Manson de verkeerde man op het juiste moment op de juiste plek was.

Jeff Guinn’s Manson is een fascinerend boek. Nuchter, doch zeer pakkend geschreven, is het een welkome afwisseling op de sensatie beluste “OMG Manson killer popstar” artikelen. Guinn raadpleegde enorm veel bronnen, en daarmee is het niet zozeer een biografie over Charles Manson, maar een verslag van een culturele geschiedenis van de jaren 1960-1970.

Tweede tekening in de Kwaku Summer Festival serie. Ik heb zelden zoveel geweldige dansers bij elkaar gezien.

Persil wasmiddel.Gevonden in een kringloopwinkel in Heerenveen. “Tijdelijk 47 cent”: de actie zoals vermeld op de verpakking is waarschijnlijk al vijftig jaar geleden afgelopen. Ik betaalde vijftig cent.

Integratie in één minuut en tweeëntwintig seconden.

"Kenneth Anger frequently changes the soundtracks to his films. The original soundtrack to 1949’s "Puce Moment" was the Overture to Verdi’s opera "I Villi". In 1966, Anger re-released the film with a new psychedelic folk-rock soundtrack performed by otherwise unknown Jonathan Halper."

This short film by Kenneth Anger captures the Hollywood-esque dressing up for the sake of dressing up. It makes me think of that passage in John Gilmore's book Severed, where Elizabeth Short, also known as the Black Dahlia, lounges around the house, with all her expensive clothes strewn around the room.

Along with a song by little known folk artist Jonathan Halper, this film looks like an early music video.

I haven’t seen Michel Gondry's Mood Indigo (2013) yet, but I will, if only for the brilliant sets, designed by Stéphane Rozenbaum. I love this kitchen/subway mixup; being a subway enthusiast, this would totally work for me as a living room. You can see -and read- more here.

Deze tekening is de eerste in een serie impressies van het Kwaku festival dat dit weekend van start ging in Amsterdam Zuidoost.

Nog zo’n jaren vijftig kinderboekje met dito illustraties. “De Grijze Kip En Haar Vriendinnen” gaat over een kip die haar eieren niet op de daarvoor bestemde plaats wil leggen. Natuurlijk komt het allemaal goed.

Opvallend is dat de boerin in de twee plaatjes twee verschillende personen lijkt te zijn.