Last night I watched a horror movie: The Fog (John Carpenter, 1980). As a big time Carpenter fan, I still had to tackle this one.

The film serves typical Carpenter fare: outside danger, people barricading themselves accordingly, and of course, a church.

Throughout the film, radios are being shown, broadcasting the local station, WAB. Situated in a lighthouse, the owner, Stevie Wayne, cranks out old timey music on vinyl.

Carpenter used some cool radios to feature in TheFog, so I screen captured them. They look like a series of excellent still lifes.

Gezien in de Kleine Houtstraat in Haarlem. Een contrabas op pootjes.

Weekend mashup: I watched several episodes of anime series Ghost in the Shell, a documentary about Kim Philby, British double agent and I visited a flower market.

Nebraska

image

Help the aged, one time they were just like you, drinking, smoking cigs and sniffing glue.

Onlangs ging ik met vriendin J. naar de bioscoop om de film Nebraska (2013) te kijken.

Het verhaal is simpel; een oude man, Woody Grant, denkt dat hij een miljoen heeft gewonnen. We kennen allemaal die folders die je miljarden beloven zonder dat je überhaupt aan een loting hebt deelgenomen.

Maar Grant is koppig, en omdat hij geen auto meer mag rijden, probeert hij - keer op keer- te voet Lincoln, de hoofdstad van Nebraska, te bereiken. Want daar ligt zijn miljoen op hem te wachten. Niemand kan hem van dit idee afbrengen. Zijn jongste zoon, die genoeg heeft van het voortdurende gekibbel tussen zijn ouders, neemt een beslissing; hij brengt vader naar Lincoln, zodat er een eind komt aan deze farce.

Zo begint een film waarvan ik blij bent dat ik ‘m op het grote doek heb gezien, want de fotografie is prachtig. In zwart-wit geschoten, deed de film me hier en daar denken aan werk van fotografen zoals Lee Friedlander en Robert Frank.

Het landschap is vervallen en weerbarstig, net als de personages, die, verstoken van enig sentiment, hun leven zo goed en zo kwaad als het gaat, doorploegen.

Met weinig middelen worden door regisseur Alexander Payne (About Schmidt, Sideways) situaties neergezet die onmiddelijk inzicht geven in de personages. Zoals David Grant, de jongste zoon van Woody, een nogal stuurloos persoon. Hij werkt als verkoper in een elektronicazaak. Hij probeert op een overenthousiaste manier (met wanhopige ondertoon) een geluidsinstallate te verkopen aan een jong stel. Na de sales pitch spreekt David de naam van het meisje verkeerd uit. Ze corrigeert hem nadrukkelijk. Exit verkoop.

Wanneer David’s ex-vriendin langskomt in zijn kleine appartement, probeert hij haar terug te winnen. Alhoewel ‘terugwinnen’ is een overstatement is; hij vraagt haar een paar keer of ze bij hem terugkomt.

Later in de film, wanneer Woody en David, tijdens hun trip naar Nebraska een biertje drinken (Woody is alcoholist, dus bij ééntje zal het niet blijven), blijkt dat David niet zeker is of hij wel kinderen wil. Zijn vriendin wil ze wel, en daarom is het uit. David vraagt aan Woody hoe hij en zijn moeder zulke levensveranderende beslissingen namen. Woody antwoordt dat zijn moeder ze wilde, punt uit. En ze waren katholiek, dus tsja. Die kinderen, die kwamen gewoon. David is verbijsterd; geen overwegingen? Geen overleg? Nee dus.

Doelloos voortploeteren, dat is wat de hoofdpersonen doen in Nebraska. Dat klinkt deprimerend. Maar is het leven niet een opeenstapeling van feiten en situaties die je voor de voeten worden geworpen? Dat je het, cru gezegd, vaak maar moet uitzoeken met wat er op je pad komt? Het leven is, hoe graag we het misschien ook zouden willen, geen glorieus verhaal van a naar hoofdletter B. De oudere generaties weten dat. Zij hebben grotere crises meegemaakt dan wij ooit hebben gekend in ons leven. Het enige wat je kunt doen in zo’n situatie is voorwaarts gaan. De ene voet voor de andere.

image

In the meantime we try. Try to forget that nothing lasts forever. No big deal so give us all a feel. Funny how it all falls away.

Onderweg stoppen David en Woody bij familie. David’s moeder en broer voegen zich daar bij het gezelschap. Wat begint als een stugge hereniging, zal eindigen in een familieruzie waarbij alle oude, vergane koeien uit de sloot worden gedregd.

De scènes die zich in het dorp van Woody’s broer afspelen zijn voor mij tot op zekere hoogte herkenbaar. Een vervallen dorp, zonder noemenswaardige economische bedrijvigheid. De TV als belangrijk vermaak.

Nu is Nederland qua bevolkingsdichtheid niet te vergelijken met een weids stuk continent zoals de V.S., maar in het noorden van Friesland bestaan inmiddels dorpen zonder supermarkt, zonder bank, zonder pinautomaat. Jongeren trekken weg. Ouderen moeten in een reizen om boodschappen te doen. Met alle complicaties van dien.

In het dorp waar mijn Beppe woont, was er een tijdje sprake van het schrappen van de busdiensten. Dat is niet doorgegaan. Maar de isolatie waarin mensen leven is een wereld van verschil in vergelijking met de voorzieningen in de Randstad.

Vroeger ging ik met Beppe (oma) op bezoek bij muoi’ (een verbastering: muoike is Fries voor ‘tante’) Nynke. Muoi’ Nynke was in de negentig had een bochel en haar huis rook raar. Alles was oud en vergeeld. Ik weet niet of er elektriciteit was. Voor mij was het in zekere zin tijdreizen. In muoi Nynke’s huis stond de tijd al een jaar of vijftig stil.

Mijn oom had een tante die tot in de jaren negentig niks van elektriciteit moest hebben. Ze redde zich toch prima zo? En als je nog een paard en wagen bezat, dan gebruikte je die toch om je land te bewerken?

Deze herinneringen kwamen bij me op tijdens het kijken van Nebraska. Terwijl we druk online druk bezig zijn en we ons mobieltje geen moment uit het zich verliezen, zijn er daarbuiten regio’s, landsdelen, waar ouderen herinneringen koesteren, terugkijken, in plaats van vooruit. Hun terug is een veel groter gebied dan hun vooruit ooit kan zijn.

image

if you look very hard behind the lines upon their face, you may see where you are headed and it’s such a lonely place.

Woody Grant is een man van weinig woorden. David ontdekt dat zijn vader in het leger heeft gezeten, en een vriendin had voor hij een relatie met June, David’s moeder, kreeg. Woody heeft hierover nooit iets verteld. David krijgt meer inzicht in wat voor persoon zijn vader is. Wij als kijkers ook. We kunnen Woody Grant als dwaze oude man wegzetten en hem op zijn voorkomen en zijn gedrag beoordelen. Hij mag dan sloom lijken en goedgelovig zijn, maar ook Woody heeft een innerlijk leven, dromen, idealen.

Als je jong bent heb je dat niet zo door. Ik althans niet. Als kind zit je in een eigen wereld. Je ouders en grootouders gefixeerde personen, die nooit veranderen.

Toen ik begin twintig was had ik een vakantiebaantje als alfa hulp; ik maakte schoon bij mensen thuis, waaronder een echtpaar. De man had vier aandoeningen gelijktijdig, waaronder dementie en heftige psoriasis, en de vrouw was aan de linkerkant van haar gezicht verlamd. Na vol wantrouwen te zijn behandeld was ik min of meer welkom als ik langskwam om schoon te maken. Toen ik op een dag strijkgoed wilde wegleggen, viel mijn oog op een trouwfoto van het echtpaar. Zij jong en mooi, hij lachend en trots. Ik realiseerde me dat ik tot dan toe oude mensen als homogene groep had gezien. Ik had me van tijd tot tijd aan ze geërgerd in de rij voor de kassa, omdat ze zo langzaam waren. Maar het enige wat mij van deze mensen scheidde was het verval, dat vroeg of laat voor ons allemaal werkelijkheid wordt.

En een generatiekloof. Maar goed, ook dat overkomt ons allemaal in relatie tot de generaties die na ons komen.

image

Nebraska, Lee Friedlander, 1999

Nebraska is een onopgesmukt verhaal over familierelaties. June Squibb speelt met verve Woody’s vrouw, een oude vuilbekkende bes. Bruce Dern is als Woody Grant de absolute ster van de film. Zijn gezicht, vertrokken van goede en pijnlijke herinneringen wanneer hij zijn – inmiddels vervallen – geboortehuis bezoekt, maakt elk woord, elke uitleg overbodig.

Alexande Payne groeide op in Nebraska. Zijn ode aan zijn geboortestaat is als het geruzie tussen June en Woody Grant; elkaar van alles voor de voeten gooiend, maar tussen de regels door zie je onvervalste liefde.

So help the aged. 

Een nieuwe uitgave van Anthony Burgess’ A Clockwork Orange trok mijn aandacht in de boekwinkel. De beelden van het door Stanley Kubrick verfilmde boek staan op ons collectieve netvlies gebrand. Denk maar aan de iconische cover van David Pelham. Probeer als ontwerper dan maar eens met een nieuwe benadering te komen voor een boekomslag.

Op het eerste gezicht vond ik het nieuwe omslag van Barnbrook Studio niet zo bijzonder. Maar, zoals de Britten het zo mooi uitdrukken: It started to grow on me. Een modern jasje, minimalistisch en gestript van enig verband met voorgaande ontwerpen.

De titel teruggebracht tot het absolute minimum.

Ik vind het gedurfd.

Ik ben blijkbaar één van de weinigen, getuige de reactie van Jonathan Barnbrook op mijn tweet:

Anthony Burgess - A Clockwork Orange Restored Edition. Met de originele tekst, zoals door Burgess oorspronkelijk opgesteld. Bevat een woordenbegrippenlijst van zijn zelfbedachte Nasdat slang. Paperback 352 pagina’s.
Uitgever: Penguin UK
ISBN 9780141197531

(foto’s via Creative Review)


In 1997 bezocht ik de nogal omstreden expositie van Andres Serrano in het Groninger museum. Serrano had behoorlijk wat stof doen opwaaien door zijn foto’s met fistf*ckende mensen, dode mensen, een christusbeeld in urine gedompeld, en nog een aantal lichaamssappelijke experimenten. Kortom; een leuk uitje, met een toen nog gratis OV-studentenkaart.

Serrano’s foto’s zijn gelikt, een grote tegenstelling met het onderwerp dat in beeld wordt gebracht. Hij ontwierp de hoes voor het album Load (1996) van Metallica. Ook maakte hij een videoclip voor het uit Birmingham afkomstige industrial duo Godflesh maakte. Het is een prachtige clip, waarin het recht van de sterkste, religie en corruptie een hoofdrol spelen. De performance artiest Bob Flanagan – die ook te zien is was in de controversiële en shockerende Nine Inch Nails videoclip ‘Happiness In Slavery’ –wordt door zijn vrouw aan een touw opgehesen. Hij hangt, als een ondersteboven gekruisigde, bovenin een kerk. Ook hier komen Serrano’s fascinaties goed naar voren.

O, en let op de dansende man vanaf 1:14. Wat een moves!

Work in progress: Mad Men’s Megan Draper.

True Detective. I was so consumed by season one, I had to make a drawing about it. While listening to some great TD playlists, of course.

Peggy Olson’s portrait is ready. She’s standing in front of a part of the famous Richard Hamilton collage "Just what is it that makes today’s homes so different, so appealing?" (1956). Peggy has been asserting a certain professional don’t-mess-with-me attitude, but I wouldn’t be surprised if behind that façade, she still feels burdened by her conservative upbringing.

Right now, i’m working on the last portrait in the series: Megan Draper. Although I need to remind myself, that while Bert Cooper’s portrait is finished, he still needs a plant in the office.

The whole Mad Men gang will be up on my website soon.

After watching the season finale theis weekend I found myself so immersed in True Detective that I had to make a drawing about it. Still working on it, but here’s a preview/detail.

After watching the season finale theis weekend I found myself so immersed in True Detective that I had to make a drawing about it. Still working on it, but here’s a preview/detail.